Boekenfeest ‘Feest van ’t geschreven woord’

Bekijk de foto’s
Publiek, pers, schrijvers, dichters en muzikanten zijn zonder uitzondering laaiend enthousiast over het vierde Nijmeegse Boekenfeest, dat wederom ruim 1100 literatuurliefhebbers naar De Vereeniging trok, en zelfs Nico Dijkshoorn permanent een hele brede glimlach bezorgde.

De concertzaal begon met een mooi gesprek tussen Jaap Robben en Thomas Rosenboom: ”Hoe maak je nou zo’n ding, zo’n boek?”. Er was een staande ovatie voor Ramsey Nasr die het publiek verraste met een geweldige voordracht van zijn Dichter des Vaderlands gedichten over Balkenende en de straattaal van 2059. Nico Dijkshoorn vertelde over zijn carrière sierwortelsnijden en had de zaal ouderwets Dijkshoorniaans plat. Laat op de avond vond er een intiem gesprek plaats tussen Thomas Verbogt en Joost Zwagerman, waarbij Zwagerman de rol als interviewer overnam en voorlas uit zijn Boekenweekgeschenk Duel. Hij vertelde De Gelderlander: “Nijmegen is voor mij vooral de Wintertuin. Voortreffelijke lui en uitstekende organisatoren”.

De kleine zaal was afgeladen vol bij succesvol debutante Franca Treur, die als ze hardloopt bijbelse teksten in zichzelf oproept, om een goed loopritme te krijgen. Aan de hand van fragmenten uit Het zwijgen van Maria Zachea vertelde Judith Koelemeijer (foto) hoe haar boek tot stand is gekomen. Tom Pintens bezorgde de volledige zaal kippenvel met zijn hit In Charleroi en zijn vertaling van Remco Camperts gedicht Jongeling (2). Ook Joris van Casteren had het publiek in zijn greep, met hilarische verhalen over zijn jeugd in Lelystad. Hij onthulde dat zijn volgende boek over drugs en liefde gaat. Mark & The Spies brachten met hun Beateleske gitaarpop de jaren ’60 naar 2010, en gaven het publiek energie om nog tot in de late uurtjes te blijven dansen.

In de Annazaal was veel belangstelling voor Theater Pluim, die Nescio’s Titaantjes bewerkte, en voor de filosofische discussie over opvoeding met literatuur door Jan Bransen en Maïte Tjon A Hie. Stiftdichter Dimitri Antonissen bewees eens te meer dat hij niet alleen qua lengte van de gedichten, maar ook qua voordracht als de Ramones van de poëzie mag gelden. Hij is de enige dichter die een powerpointpresentatie in een rockconcert weet te veranderen.

De Nijmeegse Nieuwen en de Stadsdeeldichters bewezen dat er aan jong talent in Nijmegen geen gebrek is. Voor Alsnog Live deed Kerouac op z’n Brabants, en hoe! Die voorzichtige naam mag binnenkort veranderd worden in Hier Zijn We.