Sportzomernachtcolumn van Pieter Derks
Ik ben zondagavond voor Italië. Niet omdat ik voor Italië ben, maar ik ben vooral tegen Spanje. Ze zijn gewoon te goed. Allemaal sympathieke jongens, allemaal briljante voetballers, en elke wedstrijd alles onder controle. Rustig rondtikken, gaatje zoeken, steekpassje geven, doelpuntje maken, en weer rustig rondtikken. Ik kan daar niet meer naar kijken. Het is de barbecue aankrijgen zonder de buurt uit te roken, het is je vakantiekoffers dichtkrijgen zonder erop te hoeven gaan zitten, het is zonder vloeken fluitend een IKEA-kast in elkaar draaien.
Perfectie is niet leuk of interessant, het is niet spannend, en het heeft met sport niks te maken. Als wij perfectie hadden willen zien, dan zou die hele wedstrijd niet eens worden uitgezonden. Dan zouden de camera’s gewoon negentig minuten lang op de voetbalvrouwen gericht staan. Gelakte nagels, gelikte lippen, stralende lach, en do-de-lijk saai. Dat is het probleem van perfectie: het is maar heel even leuk. Toen Lance Armstrong voor het eerst de Tour won was het een fantastische prestatie, de tweede keer was het extra knap, en vanaf de derde keer ging het vervelen. Ja hoor, daar kwam weer die hele ploeg de bergen over, daar werd weer een vijandelijke ontsnapping tegengehouden, daar bracht vervolgens een knecht zijn kopman naar de finish, en daar fietste Lance het laatste stukje met twee vingers in de neus, onderweg handtekeningen uitdelend aan het gapende publiek en intussen een fotootje van de omgeving twitterend. Alsof hij op weg was naar de bakker, zo peddelde hij rustig door het Franse land. Strontirritant om naar te kijken.
En natuurlijk, het moet ook weer niet doorschieten de andere kant op. Zo imperfect als het Nederlands Elftal voetbalde, dat hoeft nou ook weer niet. Er mag best af en toe een passje aankomen bij degene voor wie hij bedoeld was, of een doelpuntje vallen. Dat is heus niet erg. We hoeven heus niet allemaal na 20 minuten een tegengoal te krijgen en vervolgens totaal de weg kwijt te raken. Maar gewoon zo nu en dan eens een blinde bal naar voren, of een mislukt pirouetje, het zou Spanje zoveel leuker maken. Iniesta die over een polletje struikelt, Xavi die zomaar de bal inlevert, Casillas die bij een uittrap de rug van Ramos raakt en de bal met een boogje terug ziet vliegen in zijn eigen goal.
Ik ben zelf NEC-supporter, dus ik hoef gelukkig maar zelden naar perfectie te kijken. Maar juist daarom is het soms genieten. Jaren geleden hadden wij René van Rijswijk in de ploeg. Een sympathieke, hardwerkende aanvaller die maar één nadeel had: hij scoorde nooit. Week in, week uit sprongen ballen van zijn voet, stond de paal in de weg, vlogen schoten de tribune in of kwam hij teenlengtes te kort om een doelpunt te maken. Eerst waren supporters nog gefrustreerd, maar na een tijdje sloeg dat om in medelijden. We gunden het hem zo. Ik ken weinig niet-scorende aanvallers die zó hartstochtelijk werden toegezongen als René van Rijswijk. En verdomd als het niet waar is: in de laatste thuiswedstrijd van zijn tweede seizoen zonder doelpunten, tijdens een kansloze nederlaag tegen PSV, belandt de bal voor zijn voeten, haalt hij uit om op doel te schieten, verlaten supporters alvast hun stoel om bier te halen, en het onmogelijke gebeurt: René van Rijswijk scoort. Waarschijnlijk per ongeluk. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Het stadion ontplofte, reservespelers sprongen van de bank en renden het veld in, het was alsof NEC dankzij die ene goal zojuist de Champions League had gewonnen. René ging op de schouders, hij werd man of the match, en tot aan het eind van de wedstrijd zongen wij allemaal zijn naam. NEC verloor met 4-2 en eindigde als twaalfde. Maar ik heb zelden een leukere voetbalmiddag meegemaakt.
Winnen is pas leuk als je ook een keer verliest. Rafael Nadal gaf donderdag het goede voorbeeld, door op Wimbledon tegen de nummer 100 van de wereld ten onder te gaan. Ik hoop dat de Spanjaarden hun landgenoot volgen. En anders weet ik nog wel een aanvaller die ze over twee jaar mee naar het WK moeten nemen.
Deze sportcolumn schreef Pieter Derks in opdracht van Literair Productiehuis Wintertuin. Hij droeg deze voor op zaterdag 30 juni 2012, tijdens Wintertuins Sportzomernacht.
