Een doordeweekse nacht,
half bewolkt, half helder,
de sterren stipten schuw
het donker aan, de maan
in haar laatste kwartier
nam een foetushouding aan.
De wind hield zich koest,
had zijn onrust afgeschud
en wachtte in traag sluimer,
zoals alles wat het licht mint,
de zonsgang af.

De wereld is vergaan en niemand weet meer hoe dat is gekomen. Zijn de gelukszoekers door de poorten heen gebroken? Hebben de hedonisten de laatste kruimels aarde opgevreten? Is het leven simpelweg failliet gegaan of heeft de wereld in een poging zich schoon te wassen zichzelf met een nieuwe zondvloed door het afvoerputje gespoeld? Er is nauwelijks herinnering meer, dus niets dan leegte is de toekomst. Een toekomst die onbestemd is, onbekend is, bevolkt wordt door rondscharrelend leven uit heden en verleden, doorgeëvolueerde wildgroei die zich bezig houdt met overleven en de grote vragen over wat dat dan is, dat leven.