HIER: Stadsverhalen
HIER: Stadsverhalen
Maartje Wortel: Reus (fragment)
Buiten was het nul graden Celsius. Het voelde veel kouder aan maar misschien kwam dat omdat ik moe was. Ik sliep al langer dan een jaar niet goed meer. Alsof de slaap mij liet liggen. En dat deed hij ook. Er waren dagen dat ik me daar zorgen over maakte, omdat ik wist dat een mens net als zonder eten en drinken, niet zonder slaap kan leven. Maar ik leefde nog en verder ging alles goed als je het leven goed zou willen noemen en dat zou ik willen doen.
Ik gaapte en voelde de kou mijn lichaam binnendringen als een onverwachte bezoeker. Bijna alsof iemand mij even aanraakte van binnen. Stiekem.
Om de vijf seconden keek ik naar de klok die oversprong om de temperatuur aan te geven. De tijd ging door maar het bleef nul graden. Ik zat op een bankje in een bushokje te wachten op buslijn 45.
Vroeger werd ik ’koning 45’genoemd omdat ik altijd meisjes versierde in de bus. Dat was heel makkelijk om te doen omdat niemand er rekening mee hield. Ik heb de tel niet bijgehouden maar het waren er veel. Veel meisjes. Allemaal net zo onbelangrijk. Het is erg om te zeggen misschien, maar ook dat was onbelangrijk voor me. Ik glimlachte om mijn jongensjaren alsof ik niet kon geloven dat ik met mezelf te maken had, maar terugdacht aan een oude vriend die mij een goede tijd had bezorgd.
Toen kwam er een man aanlopen. De man liep zelfverzekerd, alsof hij ertoe deed. In een rechte lijn kwam hij op mij af en bleef voor mijn voeten staan.
‘Dit is eigenlijk mijn huis,’zei hij tegen mij.
Ik keek naar hem. Hij zag er niet uit als een zwerver. In ieder geval niet meer of minder dan jij of ik. Hij droeg sportschoenen van Nike. En daarboven droeg hij een pak, dat nonchalant om zijn schouderbladen viel. Hij zag eruit alsof hij een reclameman was. Ik bedoel: iemand die reclame maakte voor anderen. Wat dit beeld versterkte was dat hij een bril op had van een groot zwart montuur. Het enige afwijkende was dat er geen glazen in het montuur zaten. Het was slechts de omlijsting die zijn gezicht versierde. De man was onmogelijk te negeren. Hij was iemand naar wie gekeken moest worden. Hij was iemand. Ik keek hem aan, maar zei niets, omdat ik niet wist wat ik terug zou moeten zeggen.
‘Dit is eigenlijk mijn huis,’ zei hij nog een keer. Hij stak zijn handen in zijn zakken en boog voorover. Nu was hij heel dicht met zijn gezicht bij de mijne.
‘Maar je mag best even op bezoek komen,’zei hij.
Omdat hij zo dichtbij was, kon ik zijn ogen veel beter zien. Ze waren helderblauw als de lucht van vandaag bij nul graden Celsius, alsof de lucht en hij op elkaar afgestemd waren, als een perfecte match, alsof erover was nagedacht. Bijna alsof hij bij het opstaan naar de lucht had gekeken: wat voor een weer is het vandaag? Welke kleren horen daarbij?
De huid van de man was blank en glad.
Ik wist nog steeds niet wat ik terug moest zeggen. Ik wist eigenlijk steeds minder wat ik moest zeggen, maar ik zei: ‘Dank je wel.’
Hij zei: ‘Je bent welkom.’
‘Bedankt,’ zei ik nog een keer. En omdat ik niet wilde dat hij dacht dat ik hier zomaar in zijn huis zat, zei ik: ‘Ik wacht op buslijn 45.’
Matthias Reuter: Buren (fragment)
De inwoners van de provinciestad Brakhagen hadden één eigenschap die hen allen verbond: ze waren ontevreden over hun woonomgeving.
Dit lag hoofdzakelijk aan het gehate, stinkende rioolstelsel alsook aan het buurdorp Bronskerken, waar iedereen een nog grotere hekel aan had, dat – zo de algemene Brakhaagse mening – uitsluitend door zwakzinnige criminelen bewoond werd. In het beste geval kreeg men die ieder jaar maar één keer te zien, bij een vriendschappelijke voetbalwedstrijd, om daarna met hen te vechten.
Wat dit betreft was het voor alle Brakhagenezen ook volkomen begrijpelijk, dat de beroemdste zoon van de stad, Norbert Schoch, het dorp al op 20-jarige leeftijd verlaten had en naar Canada geëmigreerd was. Schoch had, klaarblijkelijk geïnspireerd door de bijzondere rioolwatersituatie van zijn geboorteplaats, al op 18-jarige leeftijd een aantal tot dan toe onbekende reukstoffen ontwikkeld en hiermee een vermogen verdiend. Ook was het hem gelukt volledige nieuwe en zeer effectieve geluidsmuren te construeren. Meervoudig miljardair werd hij dan op ongeveer 25-jarige leeftijd, door de combinatie van beide uitvindingen en de massaproductie van klimaatverfrissende geur-en-geluidsisolatiemuren, die vooral in de opkomende metropolen van India en China zeer goed verkochten.
In het verstrekkende, onbewoonde noorden van Canada kocht hij vervolgens een reusachtig gebied ter grootte van een nationaal park, richtte een tweede fabriek op en vermenigvuldigde zijn vermogen. Hierbij bleef hij echter als voormalig keeper van VV Brakhagen 06/07 heel zijn leven met zijn geboorteplaats verbonden, zo niet uit liefde, dan toch uit een zeker solidariteitsgevoel tegenover zijn vroegere medebewoners, net zoals bijvoorbeeld een strafgevangene, die het als enige gelukt is uit het werkkamp in de steengroeve te ontsnappen.
In ieder geval was hij zo geïnteresseerd in de gebeurtenissen in zijn oude dorp, dat hij zich vanuit Canada daarover regelmatig op de hoogte stelde. En toen hij op deze manier dertig jaar later op een internetsite van een magazine vernam, dat uitgerekend Brakhagen / Brakhoven nu locatie van de nieuwe Duitse opslagplaats van radioactief afval zou worden, zag Norbert Schoch de tijd rijp om te handelen: hij schreef een open brief aan de inwoners, waarin hij het aanbod deed zijn geboortestad volledig naar Canada te emigreren, koste wat het kost. Hij had, zo schreef hij, genoeg financiële reserves en kon zich zo’n onderneming probleemloos veroorloven. Bovendien kon hij op deze manier ook eindelijk VV Brakhagen tot koploper van de Canadian Soccer League maken, een idee, dat hem sinds de opkomst van VV Hoffenheim in de Duitse Bundesliga niet meer had losgelaten.
