Mart van den Broek, 19 jaar

Gestrand

Traag ploegde Richard met zijn fiets door de sneeuw. Hij moest stevig doortrappen om vooruit te komen, de wind probeerde uit alle macht te voorkomen dat hij thuis kwam. Zijn adem verliet in kleine wolkjes zijn mond terwijl hij met zijn voeten op de trappers duwde. Links van hem raasde een auto voorbij. Enigszins verlangend keek Richard naar de auto, wensend dat de inzittenden zouden terugkijken en zouden stoppen om hem een lift aan te bieden, maar de auto reed verder. Richard schudde kort met zijn hoofd, waardoor de sneeuw die op zijn hoofd lag naar beneden dwarrelde en zich versmolt met de witte deken die over het fietspad heen lag. Hij keek even naar boven. De zon slaagde er niet in om door het staalgrijze wolkendek heen te breken, waardoor het landschap in een zilvergrijze gloed gehuld was.
Aan zijn rechterhand passeerde Richard een huis met een grote boom in de tuin. Hij keek even door het raam naar binnen. Aan de tafel in de woonkamer zat een man aardappels te schillen, en in de stoel naast hem zat een vrouw de krant te lezen. Richard schatte dat ze allebei rond de 50 waren. In de achterkamer zat een meisje voorovergebogen over een schrift. Ze was ongeveer 15 jaar oud, en Richard vermoedde dat ze huiswerk aan het maken was. Hij grinnikte even toen hij aan zijn zusje dacht, die ook 15 was, maar die al minstens een jaar geen huiswerk meer had gemaakt.
Precies op dat moment draaide de vrouw haar gezicht van de krant weg en keek ze door het raam naar buiten. Richard schrok terwijl hij haar recht in de ogen keek en wendde vlug zijn blik af. Enigszins beschaamd fietste hij snel verder, maar plotseling gleed het voorwiel van zijn fiets onder hem vandaan. Richard probeerde nog bij te sturen, maar het was al te laat. Met veel gekletter viel zijn fiets op de grond en Richard viel languit in de sneeuw. Een scherpe pijnscheut ging door zijn knie terwijl hij de grond raakte. Richard kreunde even toen hij zijn knie probeerde te bewegen. Met veel moeite slaagde hij erin om rechtop te gaan zitten en hij keek om zich heen. Zijn fiets lag een paar paar meter verderop, bedekt met een klein laagje sneeuw.
Richard hoorde een deur opengaan en hij keek over zijn schouder. De vrouw, die hij zonet nog had aangestaard door het raam, kwam naar buiten gelopen. Ze liep zonder jas door de sneeuw, maar ze leek het niet koud te hebben. Vlug kwam ze bij hem staan. “Gaat het wel? Ik zag je een lelijke smak maken.”
Het duurde even voordat Richard zijn spraakvermogen had teruggevonden. “Ja, wel oke”, wist hij uit te brengen, maar hij kreunde weer even toen hij zijn knie bewoog.
De vrouw fronste haar wenkbrouwen. “Nou, volgens mij gaat het helemaal niet oke. Kom maar even binnen, dan kunnen we kijken hoe het gaat.”
Richard knikte en met veel moeite stond hij op. Hij keek even naar zijn fiets, die al bijna niet meer zichtbaar was onder de sneeuw. “Oh, laat die maar liggen. Mijn man legt die zo wel even in de achtertuin”, zei ze. “Ik heet trouwens Rachel.”
Richard noemde zijn naam en hinkte achter haar aan. “Bedankt dat u mij binnen laat. Ik had anders niet geweten wat ik zou moeten doen”, zei hij.
Rachel glimlachte slechts terwijl ze door de voordeur liep. Richard volgde haar naar binnen. Toen hij zijn jas uitdeed en aan de kapstok hing, voelde hij pas hoe koud hij het echt had. “Trek je schoenen en handschoenen ook vast uit, dan kun je ze zo bij de kachel zetten”, zei ze. “Ik zal even tegen mijn man en dochter zeggen dat we bezoek hebben.”
Terwijl Rachel de woonkamer binnenliep, boog Richard zich voorover om zijn schoenveters los te maken. Dat viel niet mee met verkleumde handen en drijfnatte schoenen, maar na een tijdje had hij zijn schoenen toch uitgekregen en hij liep de woonkamer in. Rachel was alweer verdiept in haar krant, maar de man die naast haar zat stond op en liep naar hem toe. Hij glimlachte hartelijk terwijl hij Richard de hand schudde en zichzelf voorstelde als Peter.
“Ga zitten, Richard, Rachel vertelde net wat er was gebeurd. Het lijkt ons niet verstandig als je met dit weer nog gaat fietsen.”
Richard ging zitten en nippend aan zijn thee besefte hij dat zijn ouders misschien ongerust waren. “Mag ik even bellen”, vroeg hij. “Mijn mobiel is leeg en mijn ouders moeten weten waarom ik nog niet thuis ben.”
Rachel keek op. “Dat hoeft niet, Richard, je ouders weten dat je hier bent”.
Richard dacht even na. Hij wist zeker dat hij deze mensen nog nooit had gezien en zijn ouders hadden het nooit over Peter en Rachel. Het meisje in de achterkamer keek op van haar schrift en staarde hem aan. In de kamer was alleen nog het tikken van de klok te horen. Richard wilde plots weg.
Hij zette zijn kop thee op de tafel en schoof zijn stoel naar achter. “Nou, bedankt voor de gastvrijheid, maar ik moet maar weer eens gaan.”
Het meisje in de achterkamer stond op en zonder iets te zeggen legde ze een foto voor Richard op de tafel. Richard keek naar de foto en de adem stokte in zijn keel.
Op de foto stond een grafzerk met zijn naam erop. Onder zijn naam stond zijn geboortedatum, met daarachter 23 januari – de datum van vandaag.
Rachel stond op en ging naast haar dochter staan. “Je kunt niet vertrekken.”
Richard raakte in paniek en wilde opstaan, maar zijn voeten weigerden. Hulpeloos zat hij in zijn stoel terwijl ook Peter opstond. Richard wierp een blik door het raam. Het sneeuwde inmiddels zo hard dat de buitenwereld een witte waas leek. Eigenaardig dat van al die sneeuwvlokken er geen twee hetzelfde zijn…
Het was de laatste gedachte die door Richard’s hoofd stroomde voordat hij in schreeuwen uitbarstte.