Kersentuin #5

Zondagmiddag 25 september 2011 | 15.00 uur | € 5 / € 2,50
Werkplaats Wintertuin, Van Beethovenstraat 4, Nijmegen

MONOLOOG
SINDS HET VALLEN

Nena zit na een herseninfarct opgesloten in zichzelf. Een monoloog over verlies, acceptatie, liefde en weten wanneer je verloren hebt.

Tekst: Lucas de Waard
Spel en regie: Susanne Roos

Ik praat tegen hem. Ik wil tegen hem praten. Voluit praten. Met zinnen die zeggen wat gezegd moet.

Ik mis je. Ik mis je zo verschrikkelijk, terwijl ik je gewoon nog kan zien.

Ik raak je aan en jij mij ook, en je kijkt terug maar je kent me niet. Je hebt geen idee dat ik het ben.

Ik ben je vrouw.

THEATRALE LEZING
SMÅLAND WARRIORS

De broers Juup en Stanley Levi hebben een familiebedrijf in magnetronworstenbrood en sluipen ’s nachts de IKEA in. Daar worden ze met zichzelf en elkaar en de omzetcijfers geconfronteerd.

Tekst: Daan Windhorst
Theatrale lezing-regie: Jens Akkermans
Spel: Margot van Wauwe, Jorg van den Kieboom, Joost Segers

Juup:
Levi Levi Magnetronworstenbrood is het enige magnetronproduct dat lekkerder is dan het origineel.

Stanley:
Ik heb dat nooit een goede slogan gevonden.

Juup:
Waarom niet?

Stanley:
Omdat je impliceert dat er een origineel is.
Dat wij niet het origineel zijn.

Juup:
Het origineel is worstenbrood.
Maar in de oven wordt dat droog.
Dus wij maken iets beters.

Stanley:
Ik snap de slogan wel.

OVER DE MAKERS

Lucas de Waard (1984) schrijft voor theater, film en al wat men verder nog op zijn pad achterlaat. Zijn teksten kunnen over grote of kleine thema’s handelen, zwart zien van de humor of stijf staan van de woede, maar zijn altijd op zoek naar iets persoonlijks. Onbaatzuchtigheid mag dan niet bestaan, samenleven mag dan zelden echt helemaal lukken; we moeten toch wat. En dan ademt de dood nog over je schouder mee ook. Het leven is geen lolletje, maar wel bijzonder vermakelijk.

Lucas is afgestudeerd aan de schrijversopleiding te Utrecht, en schreef o.a. voor theaterfestival Boulevard, stichting Dus, omroep Brabant, Natasja d’Armagnac en natuurtheater De Kersouwe.

Susanne Roos (1981) speelt en maakt samen met Jaap Robben eigen theatervoorstellingen met Theatergroep Fien, regisseert en geeft workshops op maat. Ze werkte al voor en met Museum Het Valkhof, De Lindenberg, Klassekunst, Kapstokproducties en de Kunstbalie.

Daan Windhorst (1990) studeert Writing for Performance aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Hij schreef en schrijft onder meer al voor het Zuidelijk Toneel, Theatergroep Artemis en het Algemeen Dagblad.

Kersentuin #4

Op Eerste Paasdag: zondagmiddag 24 april 2011, werd een kersverse Kersentuin voorgeschoteld, met taart, plaatjes en niet te vergeten twee nieuwe theaterstukken.

SRV
Regie: Natasja van Geel en Pieter van Terheijden van Theatergroep DIS
Tekst: Hanneke Hendrix
Spel: Pieter van Terheijden, Ilse Schaminee, Derske van der Beek

HEIM/HOME
Home is waar het hartje tikt.
Tekst en enscenering: Elfie Tromp

De Kersentuin is een idee van Hendrix en Schaminée

Op een regenachtige winterdag zaten theatermaker Ilse Schaminée en schrijfster Hanneke Hendrix aan een koffie in de Plak te praten over de staat van het theater en dan vooral over die eeuwige strijd tussen nieuw Nederlands repertoire, vertaalde klassiekers en boek- en filmbewerkingen op het toneel. Ze waren het eens: er miste in de lage landen een laagdrempelig platform voor beginnende theaterauteurs. Een werkplaats, maar dan wel voor professionele schrijvers.
De koffie werd een koffie-tik en de koffie-tik maakte plaats voor wijn.
Ze keken naar buiten, waar de natte bladeren tegen de ruiten bleven plakken.
Het moest niet alleen laagdrempelig worden, maar ook nog leuk.
“Bah,” zei Hendrix. “Leuk is een gefiguurzaagd paardje.”
Het was even stil.
“Dat is van Van Warmerdam,” zei Schaminée.
Inderdaad.
Ze dachten aan Abel, en aan draaiende asbakken, de jaren vijftig en taart eten.
“Taart eten in een tuin.”
“Eerst toneel. Eenakters.”
“Ja, op een zondagmiddag in een zaaltje.”
“Daarna met zijn allen in de tuin, in de zon.”
“En anders binnen.”
“Met schemerlampen.”
“Ja.”
“Met taart.”
“Kersenvlaai.”
“De Kersentuin.”
Buiten werd het donkerder.
De zaak liep vol.
Ze besloten maar te blijven hangen voor twee kaasgehakt met friet en om te klinken op de Kersentuin.