De Kersentuin is een idee van Hendrix en Schaminée

Op een regenachtige winterdag zaten theatermaker Ilse Schaminée en schrijfster Hanneke Hendrix aan een koffie in de Plak te praten over de staat van het theater en dan vooral over die eeuwige strijd tussen nieuw Nederlands repertoire, vertaalde klassiekers en boek- en filmbewerkingen op het toneel. Ze waren het eens: er miste in de lage landen een laagdrempelig platform voor beginnende theaterauteurs. Een werkplaats, maar dan wel voor professionele schrijvers.
De koffie werd een koffie-tik en de koffie-tik maakte plaats voor wijn.
Ze keken naar buiten, waar de natte bladeren tegen de ruiten bleven plakken.
Het moest niet alleen laagdrempelig worden, maar ook nog leuk.
“Bah,” zei Hendrix. “Leuk is een gefiguurzaagd paardje.”
Het was even stil.
“Dat is van Van Warmerdam,” zei Schaminée.
Inderdaad.
Ze dachten aan Abel, en aan draaiende asbakken, de jaren vijftig en taart eten.
“Taart eten in een tuin.”
“Eerst toneel. Eenakters.”
“Ja, op een zondagmiddag in een zaaltje.”
“Daarna met zijn allen in de tuin, in de zon.”
“En anders binnen.”
“Met schemerlampen.”
“Ja.”
“Met taart.”
“Kersenvlaai.”
“De Kersentuin.”
Buiten werd het donkerder.
De zaak liep vol.
Ze besloten maar te blijven hangen voor twee kaasgehakt met friet en om te klinken op de Kersentuin.