Achtergrond

We leven in ‘de eeuw van de stad’, zoals Kofi Annan het kort geleden nog formuleerde. Meer dan de helft van de wereldbevolking woont intussen in steden en volgens de voorspellingen zal dat in 2050 meer dan twee derde zijn. De mensheid heeft het leven in de stad verkozen boven het leven op het platteland.

Je ziet dat steden zich steeds meer profileren aan de hand van slogans, beeldmerken en speerpunten, die symbool moeten staan voor de stad. Elke stad probeert een unieke identiteit te creëren, waarmee je je als bewoner kunt identificeren. Ook wordt die unieke identiteit ingezet om bezoekers en toekomstige inwoners trekken.

Tegelijkertijd dreigt er in de steden zelf een sociale splitsing te ontstaan. Sommige wijken kampen zodanig met infrastructurele, economische en sociaal-maatschappelijke problemen dat ze de passende titel ‘probleemwijken’ krijgen. Veel steden proberen hun centrum en binnenstad aantrekkelijk te maken, maar dreigen daardoor te veranderen in een opgepoetst en levendig centrum met een periferie van saaie, veronachtzaamde wijken.

Volgends de organisatie van het project >>STADSDEELDICHTERS kan literatuur hier een bemiddelende rol spelen. Het vertellen van verhalen, of dat nu door middel van poëzie, muziek, film of beeldende kunst is, is altijd een vorm van bemiddeling geweest. Meer dan dat: kunst is ook een uiting van de eigen identiteit, die veel heeft te maken met de plek waar iemand woont.

Door met elkaar in gesprek te gaan over de gedichten, wordt er ook een dialoog ingezet tussen de verschillende wijken en het imago van de stad als geheel, en niet alleen van het opgepoetste centrum.