‘Winnen is pas leuk als je ook een keer verliest’

Afgelopen zaterdag genoten literaire sportfanaten met volle teugen van de Sportzomernacht. Willy van de Kerkhof, Jan van Mersbergen, Pieter Derks, Nynke de Jong en Vrouwkje Tuinman bespraken deze zomer vol sport. Het publiek werd ook warm van de sportieve klanken van Power to the Pipo, deed fanatiek mee met de sportquiz en hield de dansvloer tot in de vroege uurtjes in beweging.

Nadat er tijdens de voorbeschouwing buiten op het terras een heerlijk drankje is genuttigd wordt er tijdens de eerste helft van de Sportzomernacht voorgedragen door Jan van Mersbergen, Nynke de Jong en Vrouwkje Tuinman. Ook wordt er uitgebreid aan tafel over wielrennen gesproken.

Jan van Mersbergen: “Je hebt fietsen en fietsen. Fietsen om ergens te komen en fietsen om te winnen. Fietsen om te winnen, dat is de Tour de France. Maar dat winnen lukt niet meer sinds de val van Johnny Hoogerland. Het is alsof we bang zijn om weer te vallen.” Een etappeoverwinning zit er dit jaar dan ook nog niet in, aldus Van Mersbergen. “Na Pieter Weening in 2005 is er geen Nederlander meer geweest die een etappe heeft gewonnen. We zitten in onze magere jaren. 2012 is het zevende magere jaar.” Hij voorspelt dit jaar wel twee Nederlandse ritzegens. Maar, zegt hij, dat is erg optimistisch, want in 2013 beginnen pas onze zeven dikke jaren.

Vrouwkje Tuinman kan zich totaal niet verplaatsen in de renners die deelnemen aan de Tour de France. “Ik heb moeite met onderdeel van een competitie zijn. Bovendien begrijp ik niet waar mijn lichaam zich bevindt. Dat zou een groot probleem zijn te midden van al die andere fietsers.”

Marcel Rözer vraagt aan Pieter Derks of hij de wielrenner snapt. Pieter zegt hierover: “Het lijkt me heel mooi om te fietsen op een lege weg, over een zonnige dijk, hij is helemaal voor jou. Maar in een peloton? Het is een beetje zoals de Vierdaagse: 361 dagen per jaar kun je hier geweldig mooi wandelen, maar dan kiezen mensen ervoor om dat te doen wanneer er nog 40.000 anderen op pad zijn.”

“Het mooie aan fietsen is, dat ik me echt een wielrenner voel,” zegt Nynke de Jong. Strak in het pak, voorover op de fiets. “Maar als ik mezelf onderweg in een winkelruit bekijk, is er niks straks aan en zie ik een dikke vrouw op een fiets. Maar ik voel me wel een topsporter.” Ze draagt een aantal teksten voor, waaronder één over inhalen. “Ik word ontzettend gelukkig van andere wielrenners inhalen. Het liefst haal ik jongens in. Hoe frisser je kijkt des te sneuer het voor de man in kwestie is. Het gaat niet altijd goed; soms zijn het vrouwen. “Al die moeite voor zo’n kutwijf!,” schreeuw ik dan naar mijn vriendin.”

Hierna zet Power to the Pipo, de meest sportieve band uit Limburg, hem meteen lekker funky in. Schijnbaar moeiteloos laat de gitarist zijn vingers over de hals van de gitaar racen. Niet hij, maar het publiek krijgt het er warm van. Het tweede nummer begint rustig, maar al snel zit de vaart er goed in. Saxofoon, drums, gitaar en bas versmelten met elkaar en de band stuift als één team op de finishlijn af. Na de daverende eindsprint gaat het publiek uit zijn dak.

Als laatste onderdeel voor de pauze wordt de verhalenbundel Olympiërs gepresenteerd. Marcel Rözer leest een stuk uit zijn verhaal over het Olympisch dorp voor en ook Vrouwkje Tuinman draagt haar gedicht over de triatlon voor. De laatste regel luidt: “Ik liep, ik ademde en stond stil, liet druppels achter op de aarde.” We hielden onze adem in.

Foto’s: Geert Oldenmenger

Vervolgens sluit ze af met nog drie korte verhalen over haar eigen sportverleden. Deze omvatten stoten, broekplassen en het op onorthodoxe wijze onder gymlessen uitkomen. “Het is wetenschappelijk bewezen dat kinderen houden van sportdagen. Ik zag er al weken tegenop.”

Na de pauze schuift Willy van de Kerkhof, ook wel bekend als ‘de stofzuiger’, aan. Maar voordat hij het woord krijgt leest eerst Pieter Derks zijn column voor. Daarin vergelijkt Derks het voetbal van de Spaanse ploeg met barbecueën zonder rook of een koffer sluiten zonder erop te gaan zitten, oftewel: perfect voetbal. Winnen is pas leuk als je ook een keer verliest. Het spel van Spanje is saai.

Willy van de Kerkhof, die tot zijn achttiende samen met zijn tweelingbroer in een twijfelaar sliep, legde nog even uit waarom hij ‘de stofzuiger’ werd genoemd. Je raakte hem gewoon niet kwijt. Willem van Hanegem zei altijd over Van de Kerkhof: “Je mag me links of rechts opstellen, als ik maar niet tegenover die klootzak hoef te staan!”

Marcel Rözer sluit het programma af met een spetterende sportquiz, waarin de Ajaxieden, de NECers, de rest (van de voetballers), de Cadel Evans’, de Bradley Wiggins, de zwemmers en de atleten het tegen elkaar opnamen. Na een spannende strijd in het midden van de arena wint uiteindelijk ‘de rest’ de felbegeerde gouden medaille.

Iedereen pufte uit met een biertje, terwijl Power to the Pipo nog wat nummertjes speelde op het prachtige Sportzomernachtterras. DJ Lenkens vulde de nacht tot in de late uurtjes…